من زینهبم لە ئێران لەدایک بووم کاتێک من هێشتا منداڵ بووم، دایک و باوکم ڕایان کرد بۆ وڵاتێکی دیکه. کاتێک حەوت ساڵ بووم، خەونێکم دیت.
I dreamed that I was standing on a narrow pedestrian path on one side of a wide road. Standing a few feet in front of me was Jesus. He turned around and asked, “Do you want to follow me?”
“Yes, I do,” I said.
Asking again, He said, “Are you sure you want to follow me?”
“Yes, I am sure,” I replied.
گهڕاوه و دەستی کرد بە پیاسەکردن. من چوومە پشت ئەو و بۆ ماوەی چەند کاتژمێرێک پیاسەمان کرد. هەرچەندە پیاسەکە زۆر بوو، ئێمە بێزار و ماندوو نەبووین.
لە شوێنێکی نادیارەوە، دوو سێ دوکانی ئەودیوی ڕێگاکە دیار بوو، کە خەڵک لەو شوێنەی شتی خۆڕایی و لوکسیان لەگهڵ یەکتر دهگۆڕییەوە، ئەو دوکانانه و شتهکانی کە پڕیان کردبوو زۆر جوان و بریقەدار بوون. قەرەباڵغییەکی زۆر هات و چۆیان بۆ ئەو دووکانانە دهکرد. لەناکاو حەزم کرد کە بەشداری بکهم و ئەو شتانە بۆ خۆم بهرم.
من دەستم کرد بە گفتوگۆ لەگەڵ خۆم کە ئایا بڕۆم ئەو شتانە بەدەست بهێنم یا نهڕۆم. من بە خۆمم گوت ئەگەر بڕۆم، عیسا تەنانەت تێناگات چونکە ئەو لەبەردەم مندا دهڕۆیشت و ئاگای لێنهدهبوو. دەمتوانی پەلە بکەم و شت و مهک کۆبکەمەوە، پاشان بگەڕێمەوە و بە دوای ئەودا بڕۆم. ڕێک دوای ئەوەی دەنگێک لە سەرم بوو بیرم لێدەکردەوە، شەرمم لە خۆم کرد و بە دەنگم گوت بهسی که. من بە دڵمم کوت نا! من تەنها بەدوای عیسا دەکهوم و ناچمە ئەو دووکانانە.
It was as if Jesus knew everything in my head and thoughts. As soon as I decided to only follow Him, He stopped–as if He was listening to the conversation in my head and heart. I stopped, too. He started levitating in the air. When He was a couple of feet in the air, He turned around and stretched His arm towards me. I walked towards Him, grabbed His hand, and started rising.
ئێمە بەردەوام بووین لە بهرز بوونهوه بهرهو ئاسمان و هەورەکان هەتا گەیشتینە ئاسمان. زۆر گەورە بوو لە لایەکەوە فریشتەکان زۆر بوون بە دەنگێکی شکۆدار سرودی پەرستنیان دەگوت و ستایشی خودایان دەکرد. زۆر فریشتە هەبوون کە نازانم ملیۆنها یان ملیاردها زیاتر! دەنگەکانیان جیاواز بوو لە هەر شتێک کە تا ئێستا گوێم لێ ببوو. من دەمویست ببم بە یەکێک لەوان و بەشداری بکەم لە گۆرانی گوتنی سروودی ستایش.
On one side, I saw what looked like a castle or a church or a temple. I do not know which to call it because it looked like all three. Everything was made of gold. As I looked at it, I said to Jesus, “This is beautiful!”
“Do you want to look inside?” He asked.
“Yes!” I exclaimed excitedly, eager to see what was inside.
هەر کە لە بیناکە نزیک بووینەوە، دەرگا زێڕینە گەوره و جوانەکان بە شێوەیەکی جوان بۆخۆیان کرانەوە. لە ژورێدا سینگی گەنجینەی زێڕی لێبوو پڕ بوو لە زێڕ و لهعل و ئەڵماس.
My eyes pass from the chests to the splendid architecture and the radiant light cascading through the windows, reflecting harmoniously onto the gold. It appeared as if this holy structure was either one with the light or made of the light. I turned around, saying to Jesus as He stood in the middle of the two doors, “It’s so beautiful!”
ئەو بە زەردەخەنە وەڵامی دایەوە کە هەستم کرد بەو زەردەخەنەیە له باوهشێ کردم. زەردەخەنەکهی ئەو سۆز و ئارامی بە من دا کە پێشتر هەرگیز هەست ئەزموونم نەکردبوو و هەرگیز لەبیری ناکەم. هەرکاتێک بیری لێدەکەمەوە، دەمەوێت ئەو ساتە بوەستێ و هەرگیز تێنهپهڕێت.
هەست دەکەم کە عیسا چەند هۆکارێکی هەبوو بۆ ئەوەی ئەم خەونەی نیشان دام، لەوانە هاوبەشکردنی لەگەڵ ئەوانی تر و بەرەکەت پێدانیانه. من باوەڕم بەوە هەیە کە لە ڕێگەی گێڕانهوهی ئەو شایەتیەوە، خودا قادره لە دڵی زۆر کەسدا کار بکات و ستایشی خۆی بکات، لە کاتی ڕزگارکردنی گەلەکەیدا.