Hıristiyanlığın uygulamada bilinmediği bir yer olan Kuzeybatı Afrika’da, katı Müslüman bir ülkede yaşıyorum. Babamla boşanmalarından sonra annem Hıristiyan misyonerlerle arkadaş oldu ve annemle birlikte onlarla Kutsal Kitap üzerinde çalışmaya başladık. Müslüman babam bunu öğrendiğinde beni annemden alarak kendi evine götürdü. Oradaki yeni hayatımdan nefret ediyordum, büyük bir bunalıma düştüm.
Bir gece annem bir kiliseye yakın yaşamakla ilgili bir rüya gördü. Believing this to be a message from God, she searched for a church that looked like the one in her dream, and when she found it, she moved into the neighborhood. There, through a sequence of events only God could have orchestrated, she met Ibrahim, an evangelist, and began studying the Bible with him. My mother’s heart was touched by the Holy Spirit, and she came to believe in Isa Al-Masih.
Bundan sonra annem bir rüya daha gördü, bu seferki komşulara ekmek vermekle ilgiliydi. Annem rüyayı yeni inancını başkalarıyla paylaşmak için çağrı olarak değerlendirdi ve vaftiz olmaya karar verdi. Kendi halkı arasında İsa Mesih’e inanan ilk insan oldu.
Bu sırada ben hâlâ babamla yaşıyordum ve depresyonum ağırlaşmıştı. Annemi ziyaret ettiğimde beni solgun ve zayıflamış gördüğü için hasta olduğumu düşünüyordu. Ona hep endişelenmemesini söyledim. Benimle birlikte dua etti ama Şeytan beni Kutsal Kitap’tan uzak tutabilmek için elinden geleni ardına koymadı.
One day, I couldn’t take it anymore. I began to weep uncontrollably and told my mother that I couldn’t stay any longer with my father. I felt alone and abandoned. She comforted me, and we prayed together. After she left my room, I prayed by myself. I asked the Lord to come to my aid and take away all this sadness and confusion.
İçim sevinçle doldu. Tanrı bir mucize yaratmıştı!
Ertesi sabah hafiflemiş bir yürek ve yüzümde bir tebessümle uyandım. Açıklayamadığım bir sevincin etkisi altındaydım. Tanrı’nın dualarımızı cevaplayan, yaşayan bir Tanrı olduğunu anlamıştım. Bu deneyim beni İbrahim’le İncil çalışmalarına başlamaya teşvik etti. Mucizevi bir şekilde babam da dört ay annemle kalmama izin verdi.
Nihayet babamın yanına dönmem gereken gün gelip çattı ama ben artık daha güvenli ve huzurluydum, İsa’nın benimle olduğunu biliyordum. Birkaç ay sonra bir komşu ülkede vaftiz oldum. İsa Mesih’te çok büyük bir ailenin (ümmet) parçası olduğumu fark etmeye başlıyorum. Annem ve ben, Tanrı’nın hayatlarımız üzerinde çalışmayı bitirmediğini biliyoruz.