“Bu denli büyük kurtuluşu görmezlikten gelirsek nasıl kurtulabiliriz? Başlangıçta Rab tarafından bildirilen bu kurtuluş, Rab’bi dinlemiş olanlarca bize doğrulandı.” (İbraniler 2:3)
İsa Mesih, kurtuluş ve kefaret mesajını taşıyarak dünyaya gelen tek insandır. Bu kurtuluş ve kefaret fikri, Tanrı’nın günahkâr insanlığa duyduğu sevginin açığa çıkmasında görülür. Tanrı’nın adil yasasına göre, “günahın ücreti ölümdür” (Romalılar 6:23).). Ancak Tanrı, istisnasız bütün insanlığın günahkâr olduğunu bilir. Tek başına bu gerçek nedeniyle bile insanlar ve Tanrı asla bir arada var olamayacağı için İsa, Tanrı’yla biz günahkâr insanlar arasında aracılık etmeye gelmiştir. Bizim için gelen İsa, Tanrı’yla barışmamızı sağlayacak yegâne unsurdu ve bizim günahlarımızın bedelini ödedi. Dahası, bizim çekmemiz gereken cezayı üstlendi ve bu hareketi nedeniyle kendisi haç üzerinde ölerek bizim kefaretimizi ödedi. İsa’nın bizim kefaretimizi ödemesi konusuna daha fazla açıklık getirmek için Elçi Pavlus, Tanrı’yla en acılı yoldan barışmamızı şöyle açıklar: “Çünkü biz Tanrı’nın düşmanlarıyken Oğlu’nun ölümü sayesinde O’nunla barıştıksa, barışmış olarak Oğlu’nun yaşamıyla kurtulacağımız çok daha kesindir. Yalnız bu kadar da değil, bizi şimdi Tanrı’yla barıştırmış olan Rabbimiz İsa Mesih aracılığıyla, Tanrı’nın kendisiyle de övünüyoruz.” (Romalılar 5:10-11)
İsa, Yahudiler, Hıristiyanlar ya da Müslümanlar için gelmedi. Bir grup insanı Tanrı’yla barıştırmadı, aksine günahlardan arındıran ölümüyle hepimizi O’nunla barıştırdı. İsa buraya bizi yargılaması için değil, HEPİMİZİ kurtarması için gönderildi (Yuhanna 3:17).). Allah’s love is for everyone, He desires each one of us to be led on the straight path, الصراط المستقيم, aá¹£-á¹¢irÄá¹ al-mustaqÄ«m.
Artık İsa Mesih’in bizi Tanrı’yla barıştırdığını bildiğimize göre bu kefaret ve kurtuluşa nasıl ulaşırız?
Bu kefaret ve kurtuluşa sadece İsa Mesih’in Mesih ve Kurtarıcı olduğuna inanarak ulaşırız. Yapmamız gereken tek şey O’na ve gönderilme sebebine inanmaktır. Kurtuluş ve kefaret, daha önce bahsedildiği gibi bütün dünyanın alması içindir. Bunun için istenen tek şey, İsa Mesih’e imandır. “Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi. Öyle ki, O’na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.” (Yuhanna 3:16)İsa Mesih’in kendisi şöyle belirtir: “Yol, gerçek ve yaşam Ben’im. Benim aracılığım olmadan Baba’ya kimse gelemez.” (Yuhanna 14:6).
Kabaca 2000 yıl önce, İsa Mesih, en kötü olanlarımızı kurtarmayı ne kadar çok istediğini bize göstermek için geldi; bize bir gün O’nunla ve Tanrı’yla kavuşma fırsatı vermek için geldi. Kurtarılan pek çok insandan biri de İsa Mesih’in alçakgönüllü bir havarisi olan Matta’ydı (Levi olarak da bilinirdi). Matta, vergi görevlisiydi ve vergi görevlileri o sırada Yahudi topraklarını işgal altında tutan Romalıların işbirlikçileri ve en sahtekâr insanlar olarak görülürdü. Vergi görevlileri hiç iyi karşılanmazdı ve hiçbir şekilde Tanrı’nın insanları arasında görülmezlerdi. Görevleri insanlardan para çalmak ve o parayı almak için mümkün olan her yolu kullanmak ve sonuç olarak Romalılara yardım etmekti. Matta, bir vergi görevlisiydi. Buna rağmen İsa ona dedi ki, “Ardımdan gel.” (Luka 5:27).Kutsal Kitap’ta yer alan ve geleneksel yasaları hassasiyetle korumak suretiyle Tanrı huzurunda kutsiyeti arayan kalabalık bir dindar topluluğu olan Ferisiler, İsa’nın öğrencilerine yakındılar ve İsa’ya, “Siz neden vergi görevlileri ve günahkârlarla birlikte yiyip içiyorsunuz?” dediler. İsa şu karşılığı verdi: “Sağlıklı olanların değil, hastaların hekime ihtiyacı var. Ben doğru kişileri değil, günahkârları tövbeye çağırmaya geldim.” (Luka 5:30-31) Burada İsa’nın kimin için geldiğini söylerken kastettiği, kelime anlamıyla sadece fiziksel olarak hasta kişi değil, ruhsal olarak hasta ve iflas etmiş kişidir.
İsa ayrıca Tanrı tarafından yoksullara Müjde’yi iletmek, umutsuzları iyileştirmek, tutsaklara serbest bırakılacaklarını ve körlere gözlerinin açılacağını duyurmak ve ezilenleri özgürlüğe kavuşturmak için gönderildiğini söylemiştir. (Luka 4:18)
Bir dahaki sefere kendinize kurtulup kurtulamayacağınızı ya da Tanrı’nın sizi affedip affetmeyeceğini sorduğunuzda, Tanrı’nın İsa Mesih’i günahkârlara tövbe etme ve ebedi hayata sahip olma fırsatı vermek için gönderdiğini hatırlayın.
Günahkârları onlara saygı göstererek ve onların yaşamına da kendimizinki kadar değer vererek (1. Petrus 2:17), onlar için ya da onlarla birlikte dua ederek (1. Timoteos 2:1) ve onlara Mesih’in kanıtı olarak severiz.
Yuhanna 15’e bakın.
The Bible and the Qur’an declares that Prophet Abraham was chosen for a special mission. The Bible states, “I will make of you a great nation, and I will bless you, and make your name great, so that you will be a blessing. I will bless those who bless you, and him who curses you I will curse; and by you all the families of the earth shall bless themselves” (Genesis 12.1-3). The same promise is given in the Qur’an, “Lo: I have appointed thee a leader for mankind” (Al-Baqara 2.124).
All Muslim celebrates the festival of Eid al-Adha. This festival is observed in memory of the sacrifice that Prophet Abraham offered God. In the Qur’an we read, “We gave him tidings of a gentle son. And when his son was old enough to walk with him, Abraham said: O my dear son, I have seen in a dream that I must sacrifice thee” (Al-Safat 37 100-102).
According to Muslims, this was Ishmael, not Isaac. In fact, the Qur’an does not state whether that son was Ishmael or Isaac. God has put the prophet to the test by asking him to sacrifice his son, “For this was obviously a trial – and We ransomed him with a great sacrifice” (Al-Safat 37:106 -107).
Muslim commentators usually say that this “great sacrifice” refers to the ram that was provided by God to be sacrificed in place of Abraham’s son. But would a ram be a truly great sacrifice in comparison to Abraham’s son? “The great sacrifice” must refer to another sacrifice. This raises a question. Was God pointing forward to a Great Sacrifice in the future?
In fact, the Qur’an does not provide great details of this great story. In contrary, the Bible gives us a detailed record of the story. We read in the Tawrat, Now it came to pass after these things that God tested Abraham, and said to him, “Abraham!” And he said, “Here I am.” Then He said, “Take now your son, your only son Isaac, whom you love, and go to the land of Moriah, and offer him there as a burnt offering on one of the mountains of which I shall tell you.” So Abraham rose early in the morning and saddled his donkey, and took two of his young men with him, and Isaac his son; and he split the wood for the burnt offering, and arose and went to the place of which God had told him. Then on the third day Abraham lifted his eyes and saw the place afar off. And Abraham said to his young men, “Stay here with the donkey; the [a]lad and I will go yonder and worship, and we will come back to you.” So Abraham took the wood of the burnt offering and laid it on Isaac his son; and he took the fire in his hand, and a knife, and the two of them went together. But Isaac spoke to Abraham his father and said, “My father!” And he said, “Here I am, my son.” Then he said, “Look, the fire and the wood, but where is the [b]lamb for a burnt offering?” And Abraham said, “My son, God will provide for Himself the lamb for a burnt offering.” So the two of them went together. Then they came to the place of which God had told him. And Abraham built an altar there and placed the wood in order; and he bound Isaac his son and laid him on the altar, upon the wood. And Abraham stretched out his hand and took the knife to slay his son. But the Angel of the Lord called to him from heaven and said, “Abraham, Abraham!” So he said, “Here I am.” And He said, “Do not lay your hand on the lad, or do anything to him; for now I know that you fear God, since you have not withheld your son, your only son, from Me.” Then Abraham lifted his eyes and looked, and there behind him was a ram caught in a thicket by its horns. So Abraham went and took the ram, and offered it up for a burnt offering instead of his son. And Abraham called the name of the place, The-Lord-Will-Provide; as it is said to this day, “In the Mount of the Lord it shall be provided.” Then the Angel of the Lord called to Abraham a second time out of heaven, and said: “By Myself I have sworn, says the Lord, because you have done this thing, and have not withheld your son, your only son– blessing I will bless you, and multiplying I will multiply your descendants as the stars of the heaven and as the sand which is on the seashore; and your descendants shall possess the gate of their enemies. In your seed all the nations of the earth shall be blessed, because you have obeyed My voice.” So Abraham returned to his young men, and they rose and went together to Beersheba; and Abraham dwelt at Beersheba.” (Genesis 22: 1-17)
In the Bible, we see that God’s Messiah, Isa Al-Masih (His Peace be upon us), is the one who has been made the sacrifice and ransom for the whole world. Prophet Yahya said, “Look, the Lamb of God, who takes away the sin of the world!” (Injil, John 1.29). He gave Jesus this title to emphasis His role as a sacrifice.
In an incident when Isa Al-Masih (His Peace be upon us), answering the Jews, He said “Your father Abraham rejoiced that he was to see my day; he saw it and was glad” (John 8.56). Prophet Abraham looked forward to the coming of Al-Masih to redeem the world as the Great Sacrifice. He is the Redeemer, the one who was foreshadowed in the sacrifice of Isaac.
İbrahim, İsa’nın (esenliği üzerimize olsun) kurban edileceğini önceden biliyordu. Müslümanlar yılda bir kez, Tanrı’ya bağlılığı nedeniyle kendi oğlunu bile kurban vermeye razı gelen İbrahim’in Tanrı’ya duyduğu derin, olağandışı sevgiyi anarlar. Bununla birlikte, gerçek inananların yılın her günü İsa’da, Tanrı’nın insanlara olan; O’nun bize İsa Mesih olarak görünen kendi Sözü’ne ve Ruhu’na bile kıymaya hazır olmasıyla gösterilen derin, muhteşem sevgisini hatırladığını biliyor musunuz. “…Mesih de birçoklarının günahlarını yüklenmek için bir kez kurban edildi. İkinci kez, günah yüklenmek için değil, kurtuluş getirmek için kendisini bekleyenlere görünecektir.” (İbraniler 9:28)